مشاور مدرسه

یادمان می آید که در کتاب فارسی دوم ابتدایی درسی داشتیم به نام چراغ راهنما و هدفش این بود که ما را با قوانین راهنمایی و رانندگی آشنا کند. اگر قصد عبور از عرض خیابان را داشتیم باید ابتدا به سمت چپ خود نگاه کرده و با دقت تا وسط خیابان حرکت می کردیم و بعد به طرف راست توجه کرده و در صورت عدم عبور وسیله ی نقلیه به حرکت خود ادامه داده تا به آن طرف خیابان یا جاده می رسیدیم. اما با این که این قانون اصل است ولی امروزه کاربرد چندانی ندارد و در صورتی که قصر عبور از عرض راه ماشین رو مخصوصاً داخل شهرها را داشته باشیم، اگر به تمام جهات در لحظه توجه نکنیم، احتمال وقوع  حوادث خطرناکی وجود دارد.
به نظر می رسد که خود عابر پیاده در زمانی که در کوچه، خیابان، بازار، مغازه، فروشگاه، نمایشگاه، کارگاه، باشگاه، مدارس، دانشگاه، بیمارستان، ادارات، شرکت ها، کارخانجات پل عابر پیاده، راهروی مترو، پیاده رو و هرجایی که عبور و مروری صورت می گیرد، باید این قانون را رعایت کند.
ما در زمانه ای زندگی می کنیم که پیشرفت های فراوانی را در زمینه های علم، صنعت، تکنولوژی و ... شاهد هستیم تا جاییکه عصر ارتباطات نام گرفته است؛ اما متأسفانه ارتباط با ابناء بشر زیر سئوال است!
شاید دیده باشید که در توالت های عمومی مردم به هم تعارف می کنند و حق خود را واگذار می کنند و یا در موقعیت های دیگری چنین رفتارهای خداپسندانه و انسان دوستانه ای مشاهده گردد، لکن در هنگام رانندگی، رفتار آدم ها نشانه ی چیست؟ دلیل خودخواهی رانندگان چیست؟ چرا گذشت کم رنگ شده است؟ چرا عصبانیت و بی ادبی در فرهنگ رانندگی ما باب شده است؟ چرا رحم و مروتی نیست؟ با ویراژ دادن، لایی کشیدن، تخته گاز راندن، عدم استفاده از چراغ راهنما، پیچیدن ناگهانی، ترمزهای ناگهانی، توقف های در حال حرکت برای پیداکردن آدرس و یا براندازکردن و یا حتی خرید کالاهای کنار خیابان که به فروشگاه سیار تبدیل شده است، عدم رعایت حق تقدم، سبقت بیجا مخصوصاً از سمت راست ماشین ها، سرعت غیرمجاز، استفاده از تلفن همراه، خوردن و آشامیدن و سیگارکشیدن، عدم توجه به جلو، نبستن کمربند و نگذاشتن کلاه ایمنی و ... چه چیزی را می خواهیم ثابت کنیم؟! آیا رانندگی نادرست شخصیت می آورد؟ آیا مورد تشویق و تأیید دیگران قرار می گیریم؟ آیا به ما مدال افتخار می دهند؟ مگر خیابان و یا جاده محل پیست ماشین سواری و موتورسواری است؟