فرایند مشاوره در مدارس دخترانه بیشتر نمود دارد تا مدارس پسرانه. طوری که در مدارس دخترانه دانش آموزان و خانواده ها به آسانی و هر زمان دلخواه امکان ارتباط با مشاور جهت مشاوره و راهنمایی را ندارند. معمولاً مشاوران مدارس دخترانه با حجم بالای مراجعات دانش آموزی مواجه هستند و وقت چندانی برای استراحت و پذیرایی خود ندارند و بخشی از کارها عقب می افتد. البته هستند مشاورانی که حتی در مدارس دخترانه کار و مشتری کمتری دارند و ....

در مدارس پسرانه هم بستگی به فضای حاکم بر مدرسه، فرهنگ و دیدگاه عوامل مدرسه، دانش آموزان و خانواده ها و حتی شرایط خود مشاور دارد.

در برخی از نقاط همین که دانش آموز با مشکلی مواجه شد و یا دردسری درست کرد، او را به مشاور ارجاع می دهند و یا طوری عمل می شود که فرد مورد نظر مشکل عدیده ای دارد و یا اینکه مشاور پدر آدم را درمی آورد. و این روال درستی نیست.

در مناطقی این نگرش وجود دارد که فردی به مشاور مراجعه می کند که دیوانه شده باشد و مشاوره برای آدم های معمولی نیست. بنابراین هرکس شخصاً به واحد و یا دفتر مشاوره مراجعه نماید و یا از سوی والدین خانه و مدرسه به مشاور معرفی گردد، از مسیر عادی خارج شده و فقط مشاور می تواند نجات بخش باشد. که این کاملاً اشتباه محض است.

در مدارس و محلاتی هم هرکس جرأت مراجعه به مشاور را ندارد چراکه با برچسب همکلاسان، مدرسه و ... مواجه می شود. هر فردی که به اتاق مشاور مراجعه می کند یا دوست جنس مخالف دارد یا والدینش از هم جدا شده اند، یا بابایش معتاد است، یا مادرش فاسد شده یا مورد تجاوز قرار گرفته، یا قصد فرار و یا خودکشی دارد و ... که این برداشت به هیچ وجه صحیح نیست.

دخترها بیشتر دنبال مسائل درسی، چالش های بلوغ، ظواهر جسمی، و ارتباط با جنس مخالف و حتی روابط خانوادگی و ... می باشند.

پسرها در جستجوی مسائل شغلی و ناسازگاری ها با همسالان و دبیران و حتی مشکلات خانوادگی و نیز امور جنسی و روابط با جنس مخالف و ... هستند.