ما یادمان می آید که در زمان دانش آموزی و حتی دانشجویی خودمان به جهت احساس مسئولیت افراطی بیشتر ایام استراحت و تعطیلی را صرف رسیدگی به امور درسی می کردیم. حال باید به این سئوال پاسخ داد که در حال حاضر چه تعداد و یا چند درصد از آموزش پذیران وقت خود را در این راه صرف می کنند؟!

البته کم نیستند افرادی که در این خصوص زحمات مضاعفی را متقبل می گردند. چراکه آنها یا به خاطر خودشان و یا به خاطر والدین خود و ... در این راستا کم نمی گذارند.

بارها در کلاس های درس بیان کرده ام که «توانا بود هرکه تمرین کند» و به برنامه ریزی در امور خیلی خیلی تأکید کرده ام؛ لکن بیشترشان فقط برای رفع تکلیف برنامه ای می نویسند و تحویل می دهند به خیال اینکه آن را به حساب اجرای برنامه هم بگذارم؛ مهم نیست و سخت گیری زیادی هم نمی کنم تا هم برنامه ریزی و هم اجرای آن در خود فرد نهادینه شود و به عنوان یک ارزش درونی درآید.

جالب اینجاست که در دعوت از اولیای این قبیل دانش آموزان دلسرد در امر تحصیل، علاوه بر اینکه خودشان مراجعه نمی کنند بهانه جویی هم می کنند. البته ناگفته نماند که یک بار در ابتدای سال تحصیلی با چه حرص و ولعی پیگیر امر ثبت نام فرزندش در مدرسه خاصی هستند و قرارداد ثبت نام را حتی بدون مطالعه امضاء می کنند و شاید یک بار هم در پایان سال جهت اخذ کارنامه مراجعه نمایند که با در بیشتر موارد وضع اسفناکی روبرو می شوند. کار این دسته از والدین مثل کشاورزی است که به 2 اصل از اصول کشاورزی یعنی کاشت و برداشت توجه دارند ولی از اصل بسیار مهم داشت غافل هستند. آیا جهت برداشت محصول بیشتر، مرغوب و باکیفیت مراقبت های ویژه ای لازم نیست؟! چگونه ممکن است بدون وجین کردن علف های هرز، بدون آبیاری، بدون سمپاشی، بدون زحمت و مراقبت از لحظه لحظه رشد سرمایه گذاری خاص خود محصولی بدست آوریم که انتظارش را داشتیم؟! این تقریباً غیرممکن است.

بعضی از خانواده ها تک والدی (فرزند طلاق و یا یتیم) هستند، تعدادی از بچه هایی که فرزند خوانده هستند، برخی دیگر بنا به مسائل شغلی (مأموریت، شیفتی، چند شغله، شب کاری، دوری محل کار، والدین شاغل و ...) مشکلات عدیده و خاص خود را دارند، عده ای از دانش آموزان و خیلی از دانشجویان دور از مسکن خانواده در حال تحصیل هستند، کم نیستند دانش آموزانی که در خانواده های درگیر و پرخاشگر زندگی می کنند، دانش آموزانی که در خانواده کم سواد و یا بیسواد به سر می برند، البته تعداد خانواده های پرجمعیت در حال حاضر کاهش چشمگیری یافته است و ...

مسئله مهم این است که هر که هستی و هرجا زندگی می کنی و با هر خانواده ای که به سر می بری، علاوه بر زندگی در حال، به فکر آینده هم باشی؛ چون آینده از آن توست. البته جامعه به همه شغل ها چه در بخش خدمات، چه در بخش کشاورزی و چه در بخش صنعت نیازمند است از شغل های باکلاس گرفته تا بی کلاس، از مدارک بالا گرفته تا پایین، از متخصص گرفته تا غیر متخصص؛ نظیر: کارگرساختمانی، کارگر شرکت و کارخانه، کارمند اداره، پزشک عمومی و تخصصی، جراح، دندانپزشک، دارو ساز، نسخه پیچ، باغبان، پرورش گل و گیاه، پرورش زنبور عسل، مشاور راهنما، مهندس، شیمیدان، فیزیکدان، وزیر، معلم، مربی کودک، مربی ورزش، استاد دانشگاه، وکیل، قاضی، روحانی، مجتهد، رئیس، مرئوس، طراح فرش و موکت، طراح کفش پارچه و لباس، نقاش، کفاش، خطاط، مینیاتوریست، خراط، مجسمه ساز، باستان شناس، نظامی و امنیتی، بازیگر، کارگردان، تهیه کننده، فیلمبردار و عکسبردار، بنا، نجار، گچ کار، کاشیکار، نصاب، تعمیرات موبایل و کامپیوتر، کشاورز، دامدار، راننده ماشین سبک، راننده ماشین سنگین، راننده بیل و جرثقیل و لودر و بولدزر، خواننده، نوازنده، نورپرداز، چهره پرداز و گریمور، صدابردار، مسئول پذیرش، منشی، حسابدار، بافنده، نویسنده، کاسب، تاجر، فروشنده، خلبان، ناخدا، محقق، تولید، توزیع، مکانیک، صافکار، نقشه کش، صحافی و چاپ، شاعر، آزمایشگر، بانکداری، امور بیمه، لوله کشی آب، سیم کشی برق، تأسیسات سرد و گرم، خیاط، آرایشگر، آشپز، مجری، حمال، آبدارچی، متصدی آسانسور، نظافت چی، قصاب، تولیدی در و پنجره آهنی و آلومنیمی، جوشکار، متصدی پمپ بنزین و گاز، مُبلّغ، سوپر شهرداری، خدمات لاستیک ماشین، نانوا، عریضه نویس، خدمات نرم افزار و سخت افزار کامپیوتر، آهنگر، تولیدی جوجه ماشینی، پرورش مرغ و ماهی، جنگل بان، کارگاه چوب بری، توزیع مواد و لوازم، حسابرس، بازرس، مدیریت، شیرینی پز، تزئینات گل و ...

شما دانش آموز عزیز هر رشته ای که انتخاب می کنید و یا در حال ادامه تحصیل هستید، در آینده ای نه چندان دور به شغلی مشغول خواهید شد که زندگی شما را رقم می زند. پر واضح است که با انتخاب رشته تحصیلی و شغل مورد نظر، سبک و نوع زندگی شما نیز شکل می گیرد. همانطوری که در حال حاضر به احتمال زیاد تحت سرپرستی والدین خود زندگی می کنید و شاید آنطور که باید بر وفق مراد هم نیست، در پی اتخاذ یک زندگی بهتر برای خود و زندگی آینده خود هستید. پس معطل چه هستید و چرا تنبلی می کنید؟ شخص مورد نظرتان فعلاً در دسترس نیست تا برایتان تره خرد کند. شما جای ما را باید پر کنید. درست است که علم و فناوری گسترش یافته ولی راه برای پیشرفت کماکان باز است و این شمائید که باید ادامه دهنده راه پیشینیان و زحمت کشان امروز باشید. خداوند بزرگ بشر را آزاد و عاقل آفریده تا به کمال برسد؛ پس می تواند همانطور که تاکنون در بسیاری از حوزه ها پیشرفت های چشمگیری داشته است. حقا که خلیفه اللهی برازنده ما است؛ البته بر کسانی که پیرو دستورات قرآن و ائمه معصوم (ع) هستند.

اگر برنامه خوب و مناسبی را تهیه کرده و هدف از امر مهم تحصیل را در نظر بگیریم و برای آینده ای بهتر تلاش وافری از خود نشان دهیم، مطمئناً هیچ روزی برای ما تعطیل نخواهد بود؛ البته این بدان معنا نیست که در تعطیلات ارزشمندی مثل نوروز وقت خود را فقط و فقط به درس و تکالیف اختصاص بدهیم ولی جهت مقابله با فراموشی تا اندازه ای مرور و رسیدگی کنیم.

ضمن آرزوی موفقیت و سربلندی، نوروز باستانی ایرانی- اسلامی را به شما عزیزان و خانواده های محترمتان شادباش عرض می کنم.